Αυτοβελτίωση Ποια είναι τελικά η «πραγματική» πραγματικότητα

pexels-eternal-happiness-3317232

Είμαι σε ένα πάρκο. Κάθομαι στο παγκάκι. Μπροστά μου είναι δέντρα και στο βάθος η θάλασσα. Το μεγάλο πλεονέκτημα της πόλης που ζω, να βλέπεις το μπλε στον ορίζοντα σχεδόν από παντού. Όταν ξύπνησα δεν είχα σκοπό να πάω στο πάρκο. 

Έκανα τη γυμναστική μου στο σπίτι, ντύθηκα και ξεκίνησα με το αυτοκίνητό μου να πάω σε ένα κατάστημα με ρούχα. Παλιότερα, με γοήτευε να ψωνίζω, τώρα όχι και τόσο. Φυσικά, ψώνιζα και χωρίς να έχω ανάγκη να αγοράσω κάτι. Πράγματι, έφτασα εκεί αλλά δεν μου επέτρεψαν να μπω διότι έπρεπε να φοράω μάσκα σύμφωνα με τα μέτρα προστασίας κατά του κορονοϊού και εγώ δεν είχα. Παλιότερα, θα με στεναχωρούσε. «Μα να χάσω την ευκαιρία να ψωνίσω;», θα έλεγα. 

Αυτή η εξέλιξη με οδήγησε στο πάρκο χωρίς να έχω προγραμματίσει να πάρω τη συγκεκριμένη διαδρομή. Κάτι με τραβούσε. Όση ώρα ήμουν στο αυτοκίνητο άκουγα στο YouTube μια καταπληκτική ομιλία του Wayne Dyer. Το κάνω συχνά και είναι μια από τις καλές συνήθειες που έχω υιοθετήσει. Το αυτοκίνητό μου έχει γίνει χώρος μάθησης, ένα είδος μικρού πανεπιστημίου. Δυστυχώς οδηγούσα και δεν μπορούσα να σημειώσω όλα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα που έλεγε. Το έκανα αργότερα. 

Υπό τους ήχους του Dyer, πάρκαρα μηχανικά και σαν υπνωτισμένος κάθισα στο πρώτο παγκάκι που βρήκα μπροστά μου. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων έκανε τη βόλτα του, μια γυναίκα έτρεχε, ένας νεαρός έκανε μονόζυγο και ένας κύριος είχε πιάσει το καλύτερο παγκάκι του πάρκου, αφού απλώς καθόταν και παρατηρούσε τη θάλασσα. Καθώς το μυαλό καθάριζε μένοντας μόνος με τον εαυτό μου, σκεφτόμουν μια ιστορία που μόλις είχα ακούσει από τον Dyer. 

«Δύο δίδυμα έμβρυα συζητούσαν μέσα στην κοιλιά της μητέρας. Το ένα ήταν το Εγώ και το άλλο το Πνεύμα. Πρώτα μίλησε το Πνεύμα και είχαν τον εξής διάλογο.

– Ξέρεις, πιστεύω ότι υπάρχει ζωή μετά τη Γέννηση.

– Μα τι είναι αυτά που λες; Η πραγματικότητα είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και πρέπει να το αποδεχθούμε. Κάνει κρύο, έχει υγρασία αλλά αυτός είναι ο κόσμος μας. Δεν υπάρχει κάτι άλλο.

– Καλά. Να σου πω και κάτι τελευταίο; Μόλις βγούμε από εδώ θα αντικρίσουμε το πρόσωπο της Μητέρας.

– Μου φαίνεται δεν πας καλά. Εγώ και εσύ υπάρχουμε μόνο. Αυτός είναι ο κόσμος. Δεν υπάρχει κανείς άλλος.

Κάπως έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μας; Γεμάτη πίεση, δύσκολες καταστάσεις και συνεχή αγώνα. Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε ή μήπως είναι το ενδιάμεσο στάδιο για να συναντήσουμε την Πηγή μας; 

Το Εγώ βιώνει σίγουρα αυτή την πραγματικότητα, αλλά υπάρχει και το Πνεύμα που γνωρίζει ότι όλα αυτά που ζούμε σήμερα δεν έχουν σημασία και προσπαθεί να μας απελευθερώσει και να μας δείξει ότι δεν είμαστε μόνοι μας.

Το Πνεύμα μάς μιλάει συνεχώς. Είναι αυτή η φωνούλα που προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις και το κάνεις μόλις «καθαρίσεις». Μόλις σιωπήσουν όλες οι άλλες φωνές που ακούς, αυτές που σου αποσπούν την προσοχή από τα σημαντικά. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *